قاصدک

ولادت نبی اکرم (ص)

میلاد نور مبارک ولادت حضرت پیامبر اکرم (ص) و ولادت حضرت امام جعفر صادق(ع)

را برتمام مسلمین جهان تبریک عرض می نمائیم

ماه فرو ماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمد

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

معرفی پنجمین سوره در قرآن

معرفی سوره مائده

سوره مائده

این سوره پنجمین سوره قرآن کریم است که دارای ۱۲۰ آیه می باشد . در مدینه و از آخرین سوره هایی است که بر پیامبر نازل شده است . نام ديگر اين سوره عقود است . تعداد کلمات آن ۲۷۶۱ کلمه و تعداد حروف آن ۱۲۵۴۰ حرف .

علت نام‌گذاری سوره

نام گذاری این سوره به این دلیل است که در آیات ۱۱۲ تا ۱۱۵ داستان نزول مائده (سفره غذا) ، برای یاران مسیح (ع) ذکر شده است .

محتویات سوره

این سوره محتوی یک سلسله از معارف و عقاید اسلامی و یک سلسله از احکام و وظایف دینی است :

1-به مساله ولایت و رهبری بعد از پیامبر (ص) و مساله تثلیث مسیحیان و قسمتی از مسائل مربوط به قیامت و بازخواست از انبیاء در مورد امّت هایشان ، اشاره شده است .

2-مساله وفای به پیمان ها ، عدالت اجتماعی ، شهادت به عدل و تحریم قتل نفس

3-داستان فرزندان آدم و قتل هابیل به دست قابیل

4-توضیح قسمت هایی از غذاهای حلال و حرام و قسمتی از احکام وضو و تیمم آمده است .

5-حرمت شراب و قمار در آیه ۹۰ و مطالب مربوط به غدیر خم در آیات ۳ و ۶۷ این سوره آمده است .

ثواب قرائت سوره

- امام باقر(ع) فرمودند : هر کس در هر پنج شنبه این سوره را بخواند ، ایمانش به ظلم و شرک (آشکار و نهان) آلوده نمی شود . (تفسیر عیاشی ج۱ ص ۳۵۴)

-رسول اکرم(ص) فرمود : هر کس این سوره را بخواند ، خداوند به عدد همه مسیحیان و یهودیان روی زمین به او مزد دهد و ده حسنه برای او ثبت و ده گناه از نامه عمل او محو می کند و او را ده درجه بالا می برد (ثواب الاعمال ص ۹۵)

و نیز ابو حمزه ثمالی نقل کرده است که سوره مائده یکجا نازل گردیده است و هفتاد هزار فرشته همراه آن به زمین آمدند .

فوائد تلاوت سوره

* هر کس قبل از صبح و قبل از حرف زدن سه بار آیه «ربنا انزل علینا مائدة … خیر الرازقین» را بخواند (آیه ۱۱۴) رزق و روزی آن شخص در آن روز از جایی می رسد که گمان نداشته باشد.

*روز اول بعد از نماز صبح دو رکعت نماز حاجت بخواند آنگاه تا۴۰روز هر روز رو به قبله ۱۰۰ صلوات بفرستدو آیه زیر را ۵۰ بار بخواند و در بین خواندن با کسی صحبت نکند که درگشایش اموربسیار موثر است .« اللهم ربنا انزل علینا خیر الرازقین ( آیه ۱۱۴)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ولادت حضرت فاطمه (ص)

میلاد فرخنده و با سعادت اسوه تمام عیار مکارم و قله رفیع فضائل

صدیقه کبری ، حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)

هفته ی بزرگداشت مقام زن و روز مادر

را به همه مادران تبریک و تهنیت عرض می نمایم . . .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

زبان

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

گناه

گناه چیست واثار ان کدام است؟؟؟؟؟

گـر چـه دیـوار افـکــنـد سایــه دراز

بـاز گــردد ســوی او آن سایــه بــاز

ایـــن جهان کوه اسـت و فعـل ما نـد

ســــوی مـــا ایـــد نــداهـــا را صـد

چون که بد کردی بترس ایمن مباش

زانکه تخم است و برو یا ند خـداش

در قرآن با واژه های گوناگونی از گناه یاد شده است: ذنب، اثم، سیئه، معصیت، خطیئه، جرم، منکر، فاحشه، شر و….

گناهان در یک تقسیم بندی به صغیره و کبیره تقسیم می شوند و می توان آن را به بدنی و غیر بدنی نیز تقسیم کرد؛ البته هر نافرمانی و گناهی که در مقابل فردی بزرگ صورت گیرد، بزرگ است. یعنی گناه (اگر چه کوچک باشد) چون نافرمانی از خداوند محسوب می شود، بزرگ است. لیکن منافات ندارد برخی از گناهان نسبت به بعضی دیگر بزرگ و کوچک باشند.

خداوند در یک جا از قول گناهکاران بیان می دارد:«… و یقولون یا ویلنا مالِ هذا الکتاب لایغادر صغیرة و لا کبیرة الاّ احصاها؛باو می گویند:ای وای بر ما! این چه نامه ای است که هیچ[کار] کوچک و بزرگی را فرو نگذاشته، جز این که همه را به حساب آورده است». (سوره کهف، ایه 49)

روایات بسیاری نیز این تقسیم بندی را بیان داشته اند و فرموده اند:انجام دهنده گناهان کبیره به دوزخ می رود.1

گناهان بدنی و جسمی، گناهانی هستند که انسان با یکی از اعضای بدن آن را انجام می دهد. مثل: غیبت، زنا ، دزدی، فحاشی و… و گناهان غیر بدنی آنهایی هستند که آدمی در دل و ضمیر خود آنها را انجام می دهد. مثل: حسد، کینه، بخل و….

تعدادی از علما و اساتید اخلاق گناهان کبیره را تا چهل مورد برشمرده اند.2 لیکن در بعضی موارد و مواقع گناهان صغیره به گناهان کبیره تبدیل می شود و گناه انسان سنگین تر می شود و حکم همان گناهان کبیره را دارد.مثلاً: اصرار بر گناه صغیره،کوچک شمردن گناه،تظاهر به گناه،خشنودی از گناه و مغرور شدن به ستر الهی.

بـر دلـت زنـگار بـر زنـگاره جمع شد تا دور شد ز اسراره

آثار گناه
1. مانع معرفت است:
یکی از موانع معرفت، گناه است که بر عقل و فطرت تأثیر گذاشته و باعث انحراف از حق و ظرافت های خلقت می گردد.«و لکن قَسَت قلوبهم و زین لهم الشیطان ما کانوا یعملون؛ ولی دل هایشان سخت شده و شیطان آنچه را انجام می دادند برایشان آراسته است».(سوره انعام، ایه 43)

کی کجی کردی و کی کردی تو شر

کـه نـدیــدی لایقــش در پی اثـر

کی فـرستـادی دمی بــر آسمـان

نیـکیی کز پی نیــامـد مثــل آن

و امام صادق (ع) می فرماید:«اذا اذنب الرجل خرج فی قلبه نکتةسوداء فان تاب انمحت و ان زاد زادت حتی تغلب علی قلبه فلا یفلح بعدها ابداً؛ هنگامی که انسان گناه می کند، نکته سیاهی در قلب او پیدا می شود، اگر توبه کند محو می گردد و اگر بر گناه بیفزاید زیادتر می شود تا تمام قلبش را فرا گیرد و بعد از آن هرگز روی رستگاری را نخواهد دید».3

صد جوال زر بیاری ای غــنی حـق بگوید دل بیار ای منـحنی

ننگرم در تـو در آن دل بـنـگرم تحفه او را آور ای جـان بر درم

2. مانع استجابت دعاست:
با کدامین روی چون دل مرده ای رو بـه سوی آســمان هـا کـــرده ای

ایـن دعـاهـا را اجـابت بایـدت غـم خـوری چون که اجابت نایـدت

یکی از عوامل مهمی که باعث می گردد ارتباط بنده با خدا قطع گردد و توفیق دعا خواندن واستجابت از او گرفته شود، انجام دادن گناه است. در دعای کمیل می خوانیم:«اللهم اغفرلی الذنوب التی تحبس الدعا؛ خدایا! بیامرز گناهانی را که از دعا جلوگیری می کنند ».

هر که را پاک باشد ز اعتدال آن دعایش می رود تا ذوالجلال

و باز حضرت علی (ع) می فرماید:«المعصیة تمنع الاجابة؛ گناه از اجابت دعا جلوگیری می کند.»4

امام سجاد (ع) از بعضی از گناهان اسم می برندکه آنها مانع استجابت دعا می شوند:

بد دلی و بد طینتی و نفاق با برادران ایمانی و باور نداشتن به اجابت دعا و تأخیر نمازهای واجب تا آنکه وقت آنها بگذرد و نیکی نکردن و صدقه ندادن و بد زبانی و فحاشی کردن و رنجاندن پدر و مادرو… از جمله گناهانی می دانند که مانع اجابت دعا می شوند».5

3. مانع آرامش خاطر است:
آدمی بدنبال سعادت است، هر چیزی که آسایش و آرامش او را بهم بزند، مانع کسب سعادت می شود. آرامش و آسایش خاطر تنها در سایه ایمان به خدا و توجه به او و بی توجهی به دنیا بدست می اید. انسان وقتی گناهی مرتکب می شود، وجدان اخلاقی او را مورد ملامت و سرزنش قرار می دهد و با ضربات پی گیر خود بر روح و فطرت، آرامش روحی را از صاحب آن می گیرد که قرآن نام آن را«نفس لوّامه» می گذارد. پشیمانی و ندامت که از تلاش و کوشش همین نفس حاصل می شود، آرامش خاطر را از گنهکار می گیرد.

هین مراقب باش گر دل بایدت کز پی هر فعل چیـزی زایـدت

ور از ایـن افـزون ترا همّت بود از مـراقـب کـار بــالاتــر رود

حضرت علی(ع) می فرماید:«و من لم یعدل نفسه عن الشّهوات خاض فی الحسرات و سبح فیها؛ کسی که خود را از شهوات سرزنش نکند در دریای حسرت و اندوه در افتد و در آنها دست و پا زند».6

و همچنین آن حضرت می فرماید:«و کم من شهوة ساعة قداورثت حزناً طویلاً؛ چه بسا یک ساعت لذت مایه اندوه و غصه دراز مدت می گردد».7

4. مانع شرم و حیاست:
اگر غرایز طغیان کند، پرده شرم و حیا دریده می شود و انسان بدون شرم و حیا و بی باک از رسوایی و تنفر عمومی، به موجودی خطرناک تبدیل می شود.فضائل اخلاقی کنترل کننده انسان و دور کننده او از گناه است، فرد گناهکار با انجام پی در پی گناه، فضائل را یک به یک از دست می دهد و به شخص بی شخصیت و لا ابالی تبدیل می گردد. حضرت علی(ع) در دعای کمیل می فرماید:«اللهم اغفرلی الذنوب التی تهتک العصم؛ خدایا! بیامرز گناهانی که پرده ها را می درد».

لطف حـق با تـو مـداراها کـند چون که از حد بگذرد رسوا کند

امام سجاد (ع) در حدیثی گناهانی که پرده دری می کنند را اینگونه برشمارد:

«الذنوب التی تهتک العصم:شرب الخمر…؛ شراب خواری، قماربازی، گفتن سخنان لغو و بیهود برای خنداندن دیگران، گفتن عیب دیگران و همنشینی با مردم بدنام و… از گناهانی است که پرده دری می کنند».8

5. مانع طول عمر می شود:
اگر چه مرگ در اختیار انسان نیست، لیکن اعمال ما در طولانی شدن یا کوتاه شدن عمر ما دخالت دارند؛ یعنی اعمال و رفتار ما در زندگی ما تأثیر می گذارند.

حضرت علی (ع) می فرماید:

«اعوذ باللّه من الذنوب الّتی تعجّل الفناء؛ از گناهانی که در نابودی شتاب می کنند به خدا پناه می برم».9

بعضی کارها از قبیل: قطع رحم، قسم دروغ، سخنان دروغ، آزردن پدر و مادر و… عمر را کوتاه و کارهایی از قبیل: صدقه پنهانی، نیکی به پدر و مادر و صله رحم و… عمر را طولانی می کنند.

6. باعث تغییر نعمت می شود:
حضرت علی (ع) در دعای کمیل می فرماید:

«اللهم اغفر لی الذنوب الّتی تغیر النعم؛ خدایا! بیامرز گناهانی را که باعث تغییر نعمت ها می شوند».

یکی از حقایقی که ایات قرآن از آنها پرده برداشته، ارتباط میان اعمال ما و حوادث و اتفاقاتی است که در خارج رخ می دهد. اگر ملتی به گناه آلوده شود، خداوند نعمت ها را یا به نقمت تبدیل می کند و یا آنها را از آن ملت می گیرد. ایات قرآن و روایات معصومین ـ علیهم السلام ـ گرفتن نعمت را به گناه بندگان نسبت می دهند، خداوند می فرماید:«اولم یسیروا فی الارض فینظروا کیف کان عاقبة الذین کانوا من قبلهم کانو هم اشد منهم قوة و اثاراً فی الارض فأخذهم اللّه بذنوبهم ؛ ایا در زمین گردش نمی کنید تا بنگرید که چگونه بود سرانجام کسانی که پیش از ایشان بودند و نیرو و آثارشان در زمین بیش از اینها بود و خدا آنها را به گناهانشان برگرفت».(سوره مؤمن، ایه 21)

و امام صادق (ع) می فرماید:«و ما انعم اللّه علی عبد نعمة فسلبها ایاه حتی یذنب ذنباً یستحق بذلک السَّلب؛ خداوند نعمتی به بنده ای نداده تا از او بگیرد،جز آنکه گناهی انجام دهد که به سبب آن، نعمت از او گرفته شود».10

سرگذشت قوم های؛ نوح، عاد، ثمود، لوط و… خواندنی و پند آموز است.

گناه آثار دیگری از جمله؛ تسلط اشرار، قساوت قلب، قطع روزی، محرومیت از نماز شب و… دارد.

حضرت علی(ع) می فرماید:«ما جفت الدموع الاّ لقسوة القلوب و ما قست القلوب الالکثرة الذنوب؛ اشک چشم ها نخشکید مگر به خاطر قساوت دل ها و دل ها سخت نشد، مگر بخاطر گناهان».11

نکته آخر این که رفتار و گفتار و نیات انسان دارای پیامدی است که یا در این دنیا و یا در جهان آخرت دامنگیر انسان می شود.

گر مراقب باشی و بیدار تو بینی هر دم پاسخ کردار خود

گرفتاری هایی که دراین دنیا دامنگیر انسان می شوند یا مکافات عمل هستند و یا برای امتحان، برای تعدادی پایه ترقی و تکامل است و برای گروهی تخفیف کیفر اخروی،صورت اخیر لطفی است از طرف خداوند برای گناهکاران تا از مجازات اخروی آنها کاسته شود و ممکن است در این دنیا پاک گردند و به سرای باقی سفر کنند.

چون مراقب باشی و گیری رسن حـاجتـت نبـود قیـامـت آمـدن

هر که رمزی رابدانـد او صحیح حاجتش نبود که گویندش صریح

ایـن بــلا از کــودنی آمــد تو ر کـه نکردی فهــم رمـز نکتــه را

مهم این نیست که بررسی کنیم که این گناه،زمینه فرهنگی، خانوادگی، اقتصادی، اجتماعی و یا روانی داشته است، زیرا همه فرزندان حضرت آدم هستیم و همه انسان ها غیر از چهارده معصوم ـ علیهم السلام ـ گناه می کنند، مهم پشیمان بودن و توبه کردن است.«لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم ان عذابی لشدید»

1. اصول کافی، ج 2، باب الذنوب.

2. گناهان کبیره، ایت اللّه دستغیب، ج 1 و تحریر الوسیله، امام خمینی.

3. اصول کافی، ج 3، ص 373.

4. غررالحکم، ص 32.

5. معانی الاخبار، ص 270.

6. تحف العقول، ص 208.

7.همان.

8. وسائل الشیعه، ج 16،ص 281.

9. اصول کافی، ج 2،ص 347.

10.همان، ص274.

11. وسائل الشیعه، ج 16،ص 45.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

علت اختلاف شیعه و سنی در وضو چیست؟؟؟؟

با توجه به اینکه پیامبر (ص) برای نماز وضو می گرفتند و شیوه وضوی ایشان در منظر دیگران بوده و قاعدتا می باستی نقل می شده علت اختلاف شیعه و سنی در وضو چیست؟؟؟؟؟

علت این اختلاف به نوع نگاه دو گروه به کلام خداوند باز می گردد که ما در ذیل خدمتتان ارائه می نماییم و در این مساله شیعه معتقد است که روش وضویشان همانند وضوی پیامبر(ص) می باشد زیرا منطق صحیح فهم قرآن اقتضا می کند تا در مساله وضو، بگوییم که آیه 6 سوره مائده در مقام بیان حد شسته شدن دست در وضو است، نه در مقام بیان جهت و کیفیت شستن آن. اما اینکه چرا در این آیه شریفه از حرف “الی” که معمولا برای بیان جهات بکار می آید استفاده شده است، دلیلش این است که اطلاق کلمه ید، شامل سر انگشتان دست تا کتف می گردد و چون آیه شریفه در مقام بیان مقدار لازم در شستن دست است، ذکر “الی” این مقدار را معلوم می کند که اگر این کلمه ذکر نمی شد این حد مبهم می ماند.

البته مذاهب اهل سنت نیز “الی” در آیه شریفه را برای تعیین مقدار لازم برای شستن معنا می کنند، یعنی شیعه و سنی اتفاق نظر دارند که در آیه شریفه راجع به جهت شستن که از انگشتان به سوی آرنج باشد و یا بالعکس، صحبتی نشده است و آیه فقط مقدار لازم را بیان کرده است. یعنی دست تا مچ کافی نیست و تا کتف لازم نیست، بلکه باید تا آرنج شسته شود. اما شیعه از طریق روایات اهل بیت(ع)[1]که وضوی رسول الله صلی الله علیه و آله را توضیح داده اند، متوجه شده است که شستن باید از بالا به پایین و از آرنج به سوی انگشتان باشد و بالعکس صحیح نیست. ولی در روایات اهل سنت توضیحی راجع به این نرسیده است. لذا مذهب اهل سنت هر جور شستن را چه از بالا به پایین و چه از پایین به بالا صحیح می داند اگر چه می گویند: ابتدا از انگشتان افضل است.[2]

بنا براین طریقه وضوی پیامبر(ص) توسط اهل بیت (ع) برای ما نقل شده است اما اهل تسنن این احادیث را حجت نمی دانند چند حدیث را در ذیل برای شما بیان می کنیم:

زراره می گوید: وقتی از کیفیت وضوی پیامبرصلی الله علیه وآله از امام باقرعلیه السلام پرسیدم، حضرت طشت آبی را درخواست کرد و پس از شستن صورت، مشتی آب از آن بر دست راست خود ریخت و آن را از آرنج تا سرانگشتان شست و هیچ گاه آب را به طرف آرنج برنگرداند[3]

وهبه الزحیلی درباره نحوه وضو گرفتن پیامبر اکرمصلی الله علیه وآله چنین می گوید: «و دارقطنی (از دانشمندان حدیث اهل سنت) از جابر نقل کرده که گفت: پیامبرصلی الله علیه وآله زمانی که وضو می گرفت، آب را بر دو آرنج می ریخت»[4]

3. در آیه وضو، خداوند امر به مسح سر و پاها نموده است؛ در حالی که اهل تسنن، پاها را می شویند. ابن عباس از یاران پیامبرصلی الله علیه وآله می گفت: «وضو عبارت است از دو شستن و دو مسح کردن؛ «یا دو شسته شده و دو مسح شده»[5]

وی می گوید: «قرآن درباره پاها دستور مسح داده، ولی مردم جز شستن، به چیزی تن ندادند»[6]

حمران می گوید: عثمان آبی خواست و وضو گرفت و سپس گفت: «رسول خداصلی الله علیه وآله را دیدم که وضو گرفت؛ آن چنان که من وضو گرفتم؛ او مضمضه کرد و استنشاق نمود و صورت و دست ها را سه بار شست و بر سر و پشت پا مسح کشید»[7]

ابن عبد خیر می گوید: «علیعلیه السلام را دیدم که وضو گرفت و سپس روی دو پای خود را مسح نمود».[8]

4. در برخی از منابع تاریخی آمده است که وضوی همه مسلمانان تا خلافت عثمان، صورت واحدی داشته و مانند وضوی کنونی شیعه بوده است و این مسئله، با آیه وضو، تطبیق دارد و علت تغییر وضو این بود که عثمان در اواسط دوران خلافت خود، نسبت به چگونگی وضوی پیامبر، گرفتار تردید شد؛ سپس او وضوی پیامبر را به شکلی که اکنون در میان اهل سنت مرسوم است، اعلام کرد. این موضوع، مخالفت بسیاری از اصحاب پیامبرصلی الله علیه وآله را به دنبال داشت؛ امّا حکومت اموی بنا به اغراض سیاسی، در نقاط مختلف سرزمین های اسلامی، شیوه عثمان را تبلیغ کرد و جوّی به وجود آورد که برخی از اصحاب، جرأت مخالفت با روش دستگاه حاکم را نداشتند و در نتیجه، این گونه وضو گرفتن، رواج یافت[9]

[1] مستدرک وسائل الشیعه جلد1، صفحه 302- 303، حدیث 683-وسائل‏الشیعة ج : 1 ص : 387 بَابُ کَیْفِیَّةِ الْوُضُوءِ وَ جُمْلَةٍ مِنْ أَحْکَامِهِ
[2] به کتاب “الفقه علی المذاهب الاربعه” مراجعه فرمائید.
[3] شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، ج 1، ص 55.
[4] . الفقه الاسلامی و ادلته، ج 1، ص 218
[5] . فخر رازی، تفسیر الکبیر، تفسیر آیه وضو
[6] طبری، تفسیر، ج 6، ص 82.
[7] متقی هندی، کنزالعمال، ج 26863.
[8] . احمد حنبل، مسند، ج 1، ص 124.
[9] . ر.ک: علی الشهرستانی، وضو النبی من خلال ملابسات التشریع (این کتاب توسط حسین صابری ترجمه شده است).

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

معنای شیعه

منظور از شیعه چیست؟؟؟

شیعه در لغت به معنای پیروان و یاران آمده و در اصطلاح به کسانی گفته می شود که جانشینی پیغمبر اکرم (ص) را حق اختصاصی خانواده رسالت می دانند و در معارف اسلامی پیرو مکتب اهلبیت (ع) می باشند.

به کسانی شیعه می گویند که قائل به امامت حضرت علی(ع) از طریق نص و وصیت پیغمبر(ص) می باشند و معتقدند که امامت از فرزندان او خارج نشده است و می گویند پیشوایی مسلمین امری نیست که مربوط به اجماع امت باشد و امری مهمل نمی باشد که رسول اکرم (ص) درباره اش وصیتی نکرده و به فرد مورد اعتماد خود واگذار ننموده باشد. شیعیان عصمت از کبائر و صغائر را برای ائمه ثابت می دانند و تولی و تبری را جز در حال تقیه عملاً و قولاً واجب می دانند.

نام شیعه علی(ع) و شیعه اهل بیت(ع) در سخنان حضرت رسول اکرم (ص) بسیار دیده می شود ام سلمه می گوید رسول خدا(ص) فرمود: «شیعة علی هم الفائزون یوم القیامة» یعنی پیروان علی تنها کسانی هستند که در روز قیامت اهل نجاتند [i] این حدیث در جوامع حدیثی اهل سنت نیز نقل شده است. [ii]

جابر بن عبدالله انصاری می گوید: در نزد رسول خدا (ص) بودم که علی از دور نمایان شد. پیغمبر (ص) فرمود: «سوگند به آن که جانم بدست اوست این شخص و شیعیانش در قیامت رستگار خواهند بود» ابن عباس می گوید: موقعی که آیه « إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ؛ (امّا) کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترین مخلوقات (خدا)یند ! [iii] » نازل شد. پیغمبر به علی(ع) فرمود: مصداق این آیه تو و شیعیانت می باشی که در قیامت خوشنود خواهید بود و خدا هم از شما راضی است. [iv] روایات بدین مضمون در مصادر معتبر اهل سنت بسیار است که این مختصر را گنجایش آن نیست.

و مهمتر از آنچه بیان شد شیعه کسانی هستند که با استدلال به روایات متواتر که از طریق اهل سنت وارد شده است و از آیات قرآن کریم قابل استفاده است ائمه اهل البیت علیهم السلام را مرجع دینی می دانند یعنی برای فهم کامل متون دینی باید به آنان رجوع کرد.

الف: إِنَّما یُریدُ اللّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیرًا؛

خداوند فقط می‏خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و کاملاً شما را پاک سازد .[v]

ب: لا یَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ، و جز پاکان نمی‏توانند به آن دست زنند ] دست یابند [. [vi]

قرآن می فرماید حقیقت قرآن را جز مطهرون کسی لمس و درک نمی کند و در سوره احزاب فرمود این مطهرون اهل البیت هستند و 70 و اندی روایت آمده است که اهل البیت علی فاطمه حسن و حسین علیهم السلام هستند که 40 و اندی طریق آن از راویان اهل سنت است و تنها 30 طریق این روایات از طرق شیعه است، البته بعضی از مفسرین اهل سنت خواسته اند با استفاده از سیاق آیات زنان پیامبر را هم جزء اهل البیت بشمارند اما این نکته بر آنان پوشیده مانده است که نزول آیه اهل البیت در حادثه ای خاص و جدا از آیات مربوط به زنان پیامبر اکرم (ص) بوده است و جایی برای استفاده از سیاق نیست از سوی دیگر روایت متواتر و قطعی الصدور ثقلین که قرآن و اهل بیت و عترت پیامبر را دو امر گرانبها و پیوسته به هم معرفی می کند و حدیث متواتر مثل اهل بیتی سفینه نوح من رکبها نجا و من ترکها (غرق) هلک؛ مثل اهل بیت من مثل کشتی نوح است که هر کس بر آن سوار شد نجات یابد و الا هلاک می شود. شیعه امامان اهل البیت علیهم السلام را مرجع دینی جهان اسلام می داند، ناگفته نماند که ادله حقانیت و صحت این مکتب بسیار گسترده تر از آن چیزی است که بیان شد.

[i] مجمع البیان
[ii] قاموس قرآن.
[iii] سوره بینه، آیه 7، ترجمه آیت الله مکارم شیرازی.
[iv] تفسیر در المنثور بقلم جلال الدین سیوطی از علمای اهل سنت: 1/379 و غایة المرام: 326
[v] سوره احزاب، آیه 33، ترجمه آیت الله مکارم شیرازی.
[vi] سوره واقعه، آیه 79، همان.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ام الکتاب

منظور از ام الکتاب چیست؟؟؟

خداوند در آیه39 سورهرعد می فرماید: «یَمْحُوا اللهُ مَا یَشَاءُ وَ یُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ اُمُّ الْکِتابِ»؛ (خداوند هر چه را بخواهد محو، و هر چه را بخواهد ثابت نگه مى دارد؛ و «ام الکتاب» نزد اوست).
واژه «اُم» در لغت، به معنى اصلو اساس هر چیزى است و این که عرب به مادر «اُم» مى گوید، به خاطر آن است که ریشه خانواده و پناهگاه فرزندان است، بنابراین «ام الکتاب» (کتاب مادر) به معنى کتابى است که اصلو اساس همه کتب آسمانى مى باشد، و همان لوحى است که نزد خداوند از هر گونه تغییر و تبدیل و تحریفى محفوظ است، این همان کتاب «علم پروردگار» است که نزد او است و همه حقایق عالم و همه حوادث آینده و گذشته، و همه کتب آسمانى در آن درج است، و هیچ کس به آن راه ندارد، جز آنچه را که خدابخواهد افشا کند.
این، توصیف بزرگى است براى قرآن، که از علم بى پایان حق سرچشمه گرفته و اصلو اساسش نزد او است.

گرد آوري از کتاب: تفسیر نمونه، آيت الله العظمي مکارم شيرازي، دارالکتب الإسلامیه، چاپ بیست و هفتم، ج 21، ص 21.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.